75 młodych bramkarzy reprezentujących kluby województwa śląskiego, w tym reprezentanci drużyn regionu zagłębiowskiego, wystartowało w III Bitwie Bramkarskiej im. Witolda Szyguły, która odbyła się na obiektach Zagłębia na Kresowej. Rywalizacja stała na wysokim poziomie, młodzi bramkarze pokazali charakter i wielkie serce…

Za nami mnóstwo fantastycznych interwencji i ogrom pozytywnej energii! Młodzi bramkarze wykazali się niesamowitym zaangażowaniem i sporymi umiejętnościami technicznymi. Być może w tym gronie był przyszły następca niezapomnianego Witolda Szyguły.

Dziękujemy wszystkim młodym zawodnikom za udział, zaangażowanie oraz walkę do ostatniej sekundy. Dziękujemy również Szkółce bramkarskiej Herkules z Będzina za doskonałą współorganizację imprezy.

Do zobaczenia za rok!

Wyniki końcowe w poszczególnych kategoriach wiekowych:

Rocznik 2012
🥇 Rafał
🥈 Błażej
🥉 Hubert

✅ Rocznik 2013
🥇 Marcel
🥈 Jakub
🥉 Brian

✅ Rocznik 2014
🥇 Franciszek
🥈 Jan
🥉 Nikodem

✅ Rocznik 2015
🥇 Adam
🥈 Ludwik
🥉 Franciszek

✅ Rocznik 2016
🥇 Franciszek
🥈 Franciszek
🥉 Bartosz

✅ Rocznik 2017
🥇Tadeusz
🥈Jan
🥉Tymon

Sylwetka Witolda Szyguły

– Urodzony 22 listopada 1940 w Chorzowie, zm. 4 września 2003 w Chorzowie. Wychowanek AKS-u Chorzów (pierwszy trener – Erwin Mikisz), potem szkółka Stadionu Śląskiego, następnie Górnik Czerwionka, skąd przybył do Sosnowca na początku 1962 roku. Pozycja na boisku – bramkarz, pseudonim – „Szyguł”.

Debiut w I lidze – 13 maja 1962 z Legią Warszawa w Sosnowcu (1:0). W latach 1962–1971 rozegrał w I lidze 187 meczów. Ponadto wystąpił w 21 meczach Pucharu Polski, 4 meczach Pucharu Zdobywców Pucharów i 26 meczach Intertoto. Łącznie zagrał w 238 oficjalnych spotkaniach. Osiągnął wiele sukcesów: dwukrotnie zdobył Puchar Polski (1962 i 1963), dwukrotnie wywalczył wicemistrzostwo Polski (1964 i 1967) oraz Puchar Interligi Amerykańskiej (1964).

Jesienią 1971 roku wspólnie z klubowym kolegą Romanem Strzałkowskim i Alfredem Olkiem z Górnika Zabrze był uczestnikiem dość zaskakującego transferu do szkockiego drugoligowca FC Hamilton Academical.

Po powrocie do Polski przez dwa lata z powodzeniem bronił bramki ROW-u Rybnik. Jako zawodnik Zagłębia trzykrotnie wystąpił w reprezentacji Polski. Po zakończeniu kariery piłkarskiej zajął się pracą szkoleniową. Zaczął jako asystent Józefa Trepki w Rybniku. Pierwsza samodzielna przygoda z seniorami zakończyła się sukcesem w postaci awansu do II ligi z Resovią Rzeszów w 1977 roku.

Następne przystanki w jego karierze trenerskiej to: AKS Chorzów, MCKS Czeladź, ŁTS Łabędy, Stilon Gorzów Wlkp. (3. miejsce w II lidze w sezonie 1981/82), Górnik Libiąż i Szombierki Bytom (rezerwy lub asystent Zbigniewa Mygi). Do „swojego” Zagłębia powrócił dopiero w 1990 roku jako trener bramkarzy za kadencji Leszka Baczyńskiego. Funkcję tę pełnił również, gdy stery przejął Zbigniew Myga.

Po rezygnacji „Myszki” wiosną 1992 roku przez pięć kolejek odpowiadał za wyniki Zagłębia w I lidze. Po spadku z ekstraklasy był pierwszym trenerem przez początkowe sześć kolejek sezonu 1992/93, gdy zastąpił go Jerzy Miedziński. Ponadto w różnych okresach szkolił młodzież w OZPN Katowice.