52 lat temu Sosnowiczanie wyprowadzili się ze Stadionu Ludowego rozgrywając w sezonie 1974/75 swoje mecze w Czeladzi i Będzinie, gdzie Zagłębie spotykało się na każdym kroku z autentyczną gościnnością… Szczególnie udane były mecze w październiku, gdy na stadionie CKS-u Zagłębie pokonało Wisłę Kraków i Lecha Poznań.

Na zdjęciu: fragment meczu Zagłębie – Polonia Bytom 1:1 (25.08.1974 w Czeladzi). Włodzimierz Mazur walczy o piłkę w pozycji leżącej, z prawej Witold Kasperski. Foto: Jerzy Bydliński, udostępnił Mirosław Gołąb.

Z uwagi na remont boiska Stadionu Ludowego, cały sezon 1974/75 piłkarze Zagłębia byli zmuszeni grać na innych obiektach. W rundzie jesiennej był to stadion CKS Czeladź, natomiast wiosną korzystano z usług Sarmacji w Będzinie. Innym ważnym wydarzeniem lata ’74 była fuzja, a raczej „wchłonięcie” w struktury Zagłębia III – ligowego KS Górnik Sosnowiec (działającego od 1945 roku przy kopalni Sosnowiec). W roli trenerów zaczął duet Trampisz – Liberda, ale nie dotrwał do końca sezonu, który przyniósł drużynie zupełnie przyzwoite 5. miejsce

Wprawdzie start niezbyt się udał (3 mecze – 1 pkt) , ale od 4 kolejki Zagłębie systematycznie gromadziło punkty i wspinało się w ligowej tabeli. Szczególnie dobra w tym czasie była postawa na wyjazdach i wygrane 2:1 na Szombierkach oraz 1:0 w Tychach. W zremisowanym 2:2 spotkaniu w Rybniku, swoją ostatnią ligową bramkę (nr 113) strzelił dla Zagłębia Andrzej Jarosik, który przymierzał się do wyjazdu zagranicznego. Wydarzeniem rundy jesiennej był emocjonujący mecz w Czeladzi z Górnikiem Zabrze (3:3). Prowadzenie przechodziło z rąk do rąk, aż stanęło na sprawiedliwym remisie. O swoim strzeleckim sprycie przypomniał wtedy mierzący tylko 158 cm wzrostu Henryk Loska, autor dwóch trafień

Na zdjęciu: Władysław Szaryński skutecznie egzekwuje rzut karny w meczu Zagłębie – Wisła Kraków 2:1. Mecz odbył się w Czeladzi 16.10.1974 r.

Rundę jesienną zakończyło Zagłębie z dorobkiem 14 pkt na VIII miejscu. Ostatni w tabeli ŁKS Łódź miał 9 pkt, wyprzedzała go Pogoń Szczecin 11 pkt. Zdecydowanym liderem był chorzowski Ruch 27 pkt.

Runda rewanżowa rozpoczęła się w Będzinie od zwycięstwa 1:0 z Gwardią Warszawa, ale później były 2 porażki i 2 remisy po przeciętnej grze. Piłkarze nie prezentowali już takiej formy, jak rok wcześniej, gdy z determinacją ratowali ligę dla Sosnowca. W 21 kolejce odnieśli z trudem wywalczone w ostatniej minucie zwycięstwo 2:1 z tyskim beniaminkiem.

Zrezygnowano wtedy z usług bytomskich trenerów, powołując na to stanowisko dotychczasowego asystenta – Józefa Gałeczkę. Debiut, mówiąc łagodnie nie wypadł najlepiej – porażka 0:3 ze Stalą w Mielcu. Przewaga nad strefą spadkową stopniała niebezpiecznie do 3 pkt. Angaż Gałeczki to było tymczasowe posunięcie, gdyż od nowego sezonu posadę trenera w Zagłębiu miał ponownie objąć Teodor Wieczorek (do końca czerwca miał jeszcze pracę w Górniku Zabrze). Pod wodzą swojego starszego kolegi drużyna radziła sobie nad wyraz dobrze. Wygrane w Krakowie z Wisłą 2:0, w Poznaniu z Lechem 1:0 a zwłaszcza 2:1 z Ruchem (mistrzem Polski!) zrobiły wrażenie na piłkarskich obserwatorach. Pod opieką Gałeczki, Zagłębie przegrało jeszcze tylko jeden mecz (1:2 z rozpaczliwie broniącą się przed degradacją Arką Gdynia). Pozwoliło to zakończyć rozgrywki na V miejscu.

Po rundzie jesiennej, grę w Zagłębiu zakończył najskuteczniejszy strzelec w historii klubu – Andrzej Jarosik. W trakcie ponad 10 – letniej kariery ligowej rozegrał 265 meczów i zdobył 113 goli. Wyjechał kontynuować grę we francuskim RC Strasbourg.

Na zdjęciu: Zbigniew Seweryn w parterze w walce o piłkę z Ryszardem Sekulskim w trakcie meczu Zagłębia ze Stalą Mielec 0:0 (29.09.1974 – Czeladź). Foto: Jerzy Bydliński, udostępnił Mirosław Gołąb.

Tekst powstał na podstawie książki Jacka Skuty: „Zagłębie Sosnowiec. Historia Piłki Nożnej”.